Get Even More Visitors To Your Blog, Upgrade To A Business Listing >>

Kafa Kalmadı...


       Yorulduk mu? Ya da kızdık mı bizi yaratana? Kızamıyorum ben artık. Hatta ellerim kanasa, eyvallah der yüzümü kanımla yıkarım. Her iki adımdan birinde ölümü düşleyen biri, ölmeden önce tanrıya yalvarır mı? Ben de kimseye yalvarmıyorum artık...

       Yaratıldığımızda Tanrı kendinden bir parça üfler bize. Bazen düşünüyorum da kendini bulamıyor sanırım o da. Bu yüzden kıyameti var etti. Bana göre kıyamet tanrının kendini yeniden var etme çabası. Zaten ona ait olanı geri alıyor gibi...

       Yeniden bir şeyler hissedecek olmaktan korkuyorum. Taş kesilen kalbime duvarlar ekliyorum. Tanrının omzuma dokunmasına izin veriyorum. Yüksekçe bir yerden atladığını hayal etsene? Paramparça bedenini incelerken, adli  tıp ekibinin duyduğu haz da cabası. Umutlarını başının üzerinde tuttun da ne oldu? Yıkılmadı mı, oraya kadar da ulaşmadılar mı? Seni bin kez kalktığın dizlerinin üzerine tekrar düşürmediler mi? Kısa ve öz yoruldum...

       Yalnız kendi hayatlarımıza güzel sıçtık vesselam...



This post first appeared on BİR DELİ MAVİ, please read the originial post: here

Share the post

Kafa Kalmadı...

×

Subscribe to Bİr Delİ Mavİ

Get updates delivered right to your inbox!

Thank you for your subscription

×